Svo kom almyrkvinn

Ég var sko búiinn að verða mér úti um vottuð sólmyrkvagleraugu og fara krókaleiðir til að redda sólmyrkvafilter á stóru linsuna. Ég æfði mig svo að taka myndir af sólinni og þar gekk ég svo langt, að spyrja gervigreindina hvernig ég ætti að bera mig að, enda að mörgu að hyggja þegar maður ætlar að ná einstökum myndum af fyrirbæri sem aldrei aftur mun birtast núlifandi fólki hér á landi.
Æfingarnar gengu nokkuð vel fyrir utan vesen með að festa filterinn framan á linsuna og þetta leit bara vel út. Ég áætlaði að aka aðeins vestur fyrir Grindavík til að upplifa (og mynda) náttúruundrið, en ég hafði aflað mér upplýsinga um, að þar yrði almyrkvi í einar 90 sekúndur.
Svo komu þessar veðurspár, sem smám saman drógu úr voninni um fullkomna stund undir almyrkva sólarinnar. Öll vitum við hvernig það var.

Um kl. 16 þann 12. ágúst ókum við fD sem leið lá, í grenjandi rigningu vestur á bóginn, eftir Suðurstrandarvegi, allt þar til við komum að Strandarkirkju. Það var nefnilega þannig, að með minni von um að eitthvað sæist til himins, minnkuðu kröfur mínar til lengdar almyrkvans. Við Strandarkirkju átti hann að vera 45 sekúndur og ég var búinn að sætta mig við að það dygði mér. Þar að auki var ég kominn að þeirri niðurstöðu að ég myndi ekki þurfa að nota stóru linsuna (EOS100-400), engan filter og engin sólmyrkvagleraugu. Um þessa niðurstöðu mína sannfærðist ég endanlega þegar við ókum milli Þorlákshafnar og Strandarkirkju og rúðuþurrkurnar höfðu vart undan steypiregninu.

Ég ætlaði, sem sagt, að stilla myndavélinni á þrífót, og allar stillingar skyldu vera handvirkar. Svo ætlaði ég að taka myndir með reglulegu millibili af því hvernig það myndi dimma smám saman. Ekkert pældi ég í þeim möguleika að á einhverjum tímapunkti myndi glitta í tunglið skyggja á sólina, en jú, ég tók stóru linsuna með, aðallega af rælni.

Við Strandarkirkju leituðum við uppi hentugan stað, en það var svo dimmt yfir, að ég áttaði mig ekki á því hvar sólina myndi vera að finna þarna fyrir ofan. Ég giskaði vissulega, en sú ágiskun reyndist algerlega á brauðfótum, sem kom svo hressilega í ljós.

Myndvélin með litlu linsunni fór á þrífótinn, fD hélt regnhlíf yfir (sem gaf sig reyndar í vindgusti sem þarna kom við og við). Allar sjálfvirkar stillingar teknar af og ein stilling gerð sem síðan skyldi halda sér gegnum allan myrkvann.

Við höfðum tekið með okkur útilegustóla og hugðumst bara njóta myrkvans þarna í rólegheitum, sem auðvitað varð svo ekki. Fyrir utan það, að nýsjötug fD veltist um koll á stólnum sínum (mjúkt undirlagið bjargaði því að ekki varð þarna stórslys), fór allt í einu að sjást glitta í sólina þar sem tunglið var að byrja að skríða fyrir hana. Þetta setti allar fyrirætlanir úr skorðum og þarna urðu góð ráð dýr. Ég átti ekki um annað að velja, en skipta um linsu á vélinni, setja filterinn á stóru linsuna og freista þess svo að beina klabbinu í átt að sólu. Þetta gekk herfilega. Filterinn fauk af jafnskjótt og ég setti hann fyrir og skýin huldu deildarmyrkvann, jafnskjótt og mér tókst að finna hann í gegnum linsuna. Endurstilling vélarinnar miðað við þessar nýju aðstæður fór öll fyrir ofan garð og neðan, enda snéri ég í átt að sólu og sá því ekkert til við stillinguna. Ég reyndi að fá fD til að halda regnhlíf yfir vélinni, en annaðhvort tókst það ekki nógu vel, eða þá regnhlífin gaf eftir í vindinum.

Svo hvarf sólin aftur á bak við ský og þá þurfti ég að skipta um linsu, rétt áður en hún birtist aftur, svo ég þurfti aftur að skipta um linsu. Svona gekk þetta og þessi dýrðar upplifum var smátt og smátt að verða að einhverskonar streitumartröð.

Hvað linsu átti ég að nota, og hvenær?

Hvernig átti ég að festa filterinn á linsuna svo hann héngi þar?

Ætlaði ég bara að eyða þeim tíma sem þessi einstaki viðburður var, í að skipta um linsur, endurstilla vélina, leita uppi sólina, hálftýnda, bakvið skýjaklakka?

Þar kom, nokkrum mínútum fyrir almyrkvann, að sólin hvarf alveg bakvið dimm ský. Það var að vissu leyti léttir, því vegna þess missti ég ekki af stórmerkilegri upplifuninni af eldsnöggu sólarlagi, svo afar skammvinnu myrkri og loks skyndilegri dagrenningu. Eins og sannur nútíma Íslendingur myndi ég grípa til þess að kalla þessa upplifun "geggjaða", ef ég á annað borð þyldi það orðskrípi. Í huganum greip ég til annarra lýsingarorða, eins og "stórfenglegt", "yfirgengilegt", "stórbrotið", "mikilfenglegt".

Þarna við Strandarkirkju safnaðist saman heilmikill fjöldi fólks og þegar birti fór það að týgja sig til heimferðar, eða á næsta áfangastað í Íslandsferðinni. Við fD tókum saman pjönkur okkar og ókum heimleiðist, í óendanlegri bílaröð. Hvað var fólk eiginlega að þvælast þarna, af öllum stöðum?

Böðvar Ingi - ein lítil minning.

OKTÓBER 1981
18. sun  Talaði við Böðvar Inga. Hann ætlar að taka bygginguna.
27.þri  Böðvar Ingi kom og tveir með honum, í mótauppslátt. Næstu dagar fóru í þetta.
31. lau Sökklar járnabundnir.
NÓVEMBER 1981
2. mán  Vann við uppslátt – Böðvar og hans menn.
3. þri  Uppslætti lokið – talaði við M....
4. mið Vann við uppslátt. Gísli talaði við M....
5. fim M... skoðaði uppsláttinn og járnabindinguna. Hann fordæmdi þetta, en sagðist ætla að gleyma því.
6. fös Vann við járnabindingu.
7. lau  Áfram járnabinding og stillansagerð
8. sun Stillansagerð.
9. mán Í dag átti að steypa, en Steypustöðin klikkaði.
10. þri  Steyptir sökklar í -2°C . – 26 rúmmetrar.  Ég fékk krana til að hífa steypuna. 
13. fös  Reikningur kom frá Steypustöðinni kr. 19,1973,10.
23. mán Böðvar kom með reikning ca kr 12.000. Samtals til greiðslu vegna sökkla og steypu 34.200 (um 1.5 milljónir í jan. 2024).

Skrýtin minningargrein atarna. Það sem þarna fór fram skipti nú ekki miklu í lífi Böðvars Inga Ingimundarsonar, byggingameistara á Laugarvatni, um það bil einn mánuður af áratuga starfi hans við byggingar húsa, stórra og smárra. Þarna var hann rétt rúmlega fertugur. Það styttist nú í að hálf öld verði liðin frá þessum dagbókarpunktum. 

Þó þessi mánuður hafi ekki markað merkjanleg spor í starfsævi Böðvars, skipti hann miklu máli fyrir mína fjölskyldu, sem þarna var, af vanefnum að hefja bygginu hússins síns í Laugarási.

Auðvitað hefði Böðvar og hans menn átt að halda áfram með þessa byggingu, en af því varð ekki, því, eins og greina má í dagbókarbrotinu hér efst, kom upp vandamál. Byggingafulltrúinn M... setti niður fótinn, og byggingarframkvæmdir stöðvuðust. Þessi byggingafulltrúi var verkfræðimenntaður og ku ekki hafa haft mikið álit á byggingatæknifræðingum, en það var einmitt einn slíkur sem hafði teiknað undirstöður hússins. Við tók margra mánaða þras og tilraunir til að uppfylla kröfur, sem aldrei tókst að uppfylla. Þessu lauk ekki fyrr en byggingafulltrúinn lét af störfum, eða var látinn fara. 

Böðvar skilur eftir sig mikið ævistarf. Hann lést þann 13. júlí s.l. og útför hans var gerð frá Skálholtsdómkirkju í dag.

Kvistholt í Laugarási

Laugarás: Hluthafinn

Það hafa víst einhverjir komist að þeirri niðurstöðu, eftir tiltölulega jákvæða sýn sem ég hef virst hafa, á baðlónið í Laugarási, að ég hlyti að vera hluthafi í þeirri starfsemi. 

Með öðrum orðum má segja sem svo, að ef ég telst lýsa "óeðlilega" jákvæðu viðhorfi til einhvers felur það í sér að ég hljóti að hafa hagsmuna að gæta. Þannig er það t.d. í umræðunni miklu sem gengur yfir okkur þessa mánuðina, þar sem við tökumst á um hvort við eigum að segja JÁ eða NEI þann 29. ágúst.

Auðvitað getur verið margt til í þessu. Hagsmunir eru mikilvægur hvati til þess að berjast með einhverju eða á móti. En, hvað eru hagsmunir?  Ég hefði augljóslega hagsmuni af því að lónið drægi að sér sem flesta gesti, ef ég ætti umtalsverðan hlut í þeirri starfsemi. Hefði jafnvel keypt hlut í henni fyrir milljónir.

 

Getur maður haft hagsmuni af einhverju, sem ekki hafa neitt með fjármuni að gera?  Mér er ljúft að svara þeirri spurningu játandi. Ef þér þykir, til dæmis, vænt um börnin þín og vilt að þeim gangi sem besti á lífsgöngunni, þá hefur þú hagsmuni af því að styðja við það sem kemur þeim vel. Ef framtíð ækustöðvanna skiptir þig máli, þá hefur þú hagsmuni af því að þar blómstri allskyns starfsemi. Ef þér er mikið í muni, að þjóðin þín fái að búa við frið og velsæld til framtíðar, þá telst þú hafa hagsmuni af því. 

Þessir ofangreindu hagsmunir fjölga ekki krónunum á bankareikningnum, en þú færð á móti tilfinninguna fyrir því að þú sért gera þitt til að láta gott af þér leiða, fyrir aðra en sjálfan þig.

Nei, ég á ekki fjárhagslegra hagsmuna að gæta í tengslum við lónið Laugarási. Hagsmunir mínir felast í því að þar fái byggðin og mannlífið að blómstra. Ef ég sé eitthvað það gerast þar sem ég tel stuðla að þeirri sýn, þá styð ég við það eftir því sem ég get.

Nú hefur Bláskógabyggð keypt hina uppsveitahreppana út úr Laugarásjörðinni. Mér finnst það jákvæð byrjun á skrefi. Það á hinsvegar eftir að koma í ljós, hvort skrefið reynist breyta einhverju í jákvæða átt fyrir Laugarás. Fram til þessa hefur mikið skort á að sveitarfélagið hafa haft hagsmuni Laugaráss ofarlega á blaði við þróun og uppbyggingu sveitarfélagsins. Það hefur frekar verið á hinn veginn. 

Ég neita því ekki, að ef eigendur Laugarás Lagoon ákveða nú, að jákvæðni mín í garð lónsins teljist slík, að hún verðskuldi umtalsverðan hlut í fyrirtækinu, þá myndi ég eflaust taka vel í að taka við honum. Sú er hinsvegar ekki staðan nú.

Costa Rica (17) Norður í svalann - lok

Frásögnin hefst hér

FRAMHALD AF ÞESSU

--------------------------------------

Að morgni mánudagsins 24. nóvember lá fyrir, eins og alltaf var reyndar ljóst, að ævintýrinu á Costa Rica væri að ljúka. Það tókust á ýmsar tilfinningar, eins og gengur og gerist. Mér sýndist, á ferðafélögunum, þar sem við sátum í móttöku Tamarindo Diria hótelsins á þessum morgni, að hugurinn væri aðeins farinn að undirbúa sig fyrir ferðalagið sem framundan var og heimkomuna. Mér sýndist hann líka dvelja við minningar í mótun, um einstaka ferð um framandi slóðir. Mér sýndist að fólkið væri sátt.

Móttakan á Diria hótelinu við brottför. Útveggir ónauðsynlegir.

Carlos kom með rútuna sína, töskum var komið um borð og síðan hófst síðasti leggurinn á Costa Rica, norður til bæjarins Liberia, þar sem flugvöllurinn er. Þetta yrði í þriðja skipti sem við ættum leið um þennan bæ. Við lentum þar, ókum í gegn á leiðinni frá La Fortuna til Tamarindo og nú ætluðum við að hefja okkur til flugs þaðan.  

Hvað skyldu ferðamennirnir sem koma til Íslands flytja mikið af landinu með sér á ári hverju? Þessi spurning kom í hugann, eftir að brýnt hafði verið fyrir hópnum að það væri stranglega bannað, að viðlagðri refsingu, að reyna að flytja einhverjar náttúrulegar minjar með sér frá landinu. Þetta væri skoðað (eða gæti verið skoðað) við brottför á flugvellinum. Þetta varð til að að einhverjir úr hópnum urðu nokkuð stressaðir, trúi ég, þar sem þeir höfðu laumað einhverju smáræði í töskurnar sínar. Mér sýndist að það hafi allt sloppið til.

Á Liberia flugvelli við brottför

Það er ekki margt að segja um þennan flugvöll, frekar en aðra. Þetta var bara flugvöllur. Þarna fer um stór hluti ferðamanna frá stóra landinu í norðri og þar sem við vorum þarna á ferð þegar mikil fríhelgi stóð þar yfir, var reiknað með ógurlegri ös, sem svo reyndist ekki vera.

Svo var bara beðið eftir að flugvélin yrði klár, því næst gengið um borð og flogið sömu leið til baka, þvert yfir undarlega landið, sem enn telur bara 50 ríki. 

Flugferð þessari lauk með lendingu á Pearson flugvelli við Toronto, og þar tók við gisting eina nótt.

Síðasti dagurinn á erlendri grund - þessu sinni.

Hér fyrir neðan er hópurinn sem skellti sér til Niagara.

 

Hluti hópsins tók þátt í ferð að Niagara fossum, sem við fD höfðum reyndar augum litið fyrir einum sjö árum, en þá við aðrar aðstæður en nú. Það sem var eins, voru fossarnir, umhverfið og hringmáfurinn á staurnum. 

 Það sem var með öðrum hætti núna fólst í ýmsu:

Rainbow Bridge

- við vorum í öruggum höndum Guðna í skipulagðri ferð sem gekk auðvitað öll eins og upp var lagt með.

-Það var lítil sem engin umferð yfir Regnbogabrúna, sem tengir Kanada við ríkið fyrir sunnan. Þar var mikil umferð þegar við komum þarna síðast. Nú hefur tiltekinn sjálfsdyrkandi, siðblindur vanviti orsakað það, að þá, sem búa fyrir norðan ána, langar hreint ekki suðuryfir og þeir sem búa fyrir sunnan treysta sér ekki norður yfir, af ótta við að verða fyrir aðkasti.  

Áhrif hálfvita heimsins á líf fólks á þessari jörð, eru með ólíkindum.

-  Það var farið í ansi blauta, en skemmtilega siglingu að fossunum.

- Það var kíkt á hlynsýrópsgerð - Maple Syrup Place, þar sem við kynntumst mismunandi tegundum  sýróps og fengum að vita, að stór hluti þess "hlynsýróps" sem okkur stendur til boða í verslunum, er bara plat.

- Leið lá í bæ í nágrenninu, Niagara-on-the-Lake og þar röltum um skreytta verslunargötu í harla blautu veðri, en þetta var vinalegt umhverfi. Engir steypukassar með flöt þök þar.

Jólaverslunin var allt umlykjandi og ótrúleg jólaskreytingabúð vakti sérstaka athygli.

Það voru keyptir skór og það var keypt skyrta og allir sáttir.

Þessari dagsferð lauk svo á Pearson flugvelli og þaðan var flogið um kvöldið, lent í Keflavík með allan svefn í rugli, fyrir kl 7 um morguninn, ekið á Austurveginn og þar með var ævintýrinu lokið og framundan að tína til það sem átti að fara með á jólamarkaðinn í Aratungu.

-----------------------------------------------------------------

Að lokum.

Við fD ítrekum auðvitað þakkir okkar til ferðafélaganna, sem reyndust hið ágætasta fólk. Sérstakar þakkir til Guðna og Carlosar fyrir einstaka skipulagningu og óbilandi ljúfmennsku allan tímann. Þá má ekki gleyma ljúfmennunum, þeim Alejandro sem var óþreytandi við að fræða okkur um landið sitt og bílstjórann okkar, hann Carlos, sem flutti okkur af miklu öryggi um vegakerfið.

Að endingu 

Þakkir til þeirra ykkar sem hefur tekist að komast í gegnum 17. kafla af þessum myndum og skrifum. Þið eruð hetjur. 😉

Costa Rica (16) Á kafi í kyrru hafi

Frásögnin hefst hér

FRAMHALD AF ÞESSU

--------------------------------------

Nú rann upp sunnudagurinn, 23. nóvember, síðasti heili dagurinn á Costa Rica. Æ. æ, var þatta nú að verða búið?

Flugeldasýningar enda yfirleitt með stærstu og mikilfenglegastu bombunum og þær eru þá jafnframt fyrirboði þess, að nú sé eiginlega bara allt búið og tími 

kominn til að halda heim á leið. 

Fyrri hluta dagsins, eftir öflugan morgunverð, notuðum mest í göngu á ströndinni, en upp úr hádegi var lagt af stað í rútunni og ferðinni heitið í norðurátt til einnar af fjölmörgum ströndum (playas), sem eru þarna við Kyrrahafið. Ég taldi einar 16 á korti af þessu svæði. Leið okkar lá frá Tamarindo til Flamingo, eins og sjá má á kortinu hér til hliðar. 

Þarna í Flamingo er smábátahöfn og þar stigum við frá borði og svo um borð, því framundan var sigling um Kyrrahafið.

Í ferðalýsingunni segir svo: 

Sigling á Kyrrahafinu í snekkju með ferðafélögum þínum. Keyrum í um einn tíma í átt að ströndinni Playa Flamingo þar sem báturinn okkar bíður eftir okkur. 

Hægt að snorkla og fara í sjóinn. Innifalið í siglingunni eru drykkir og smáréttir. 

Um kl 16:00 borðum við síðbúinn hádegisverð því er mikilvægt að borða á hótelinu áður en við förum af stað. 

 Mjög mikilvægt að vera með sólarvörn. Hægt að stinga sér til sunds og snorkla í kristaltæru Kyrrahafinu.

Hvernig var hægt að búast við öðru og yndislegu síðdegi á stærsta úthafi jarðarkringlunnar? 

Það var spenntur hópur sem steig um borð í  Panache sem er tvíbytna (catamaran). Til að lesendur fái nú betri hugmynd um þessa lúxus fleyti, er hér hlekkur á myndir af og úr henni. Mögulega er fólkið á myndunum öðruvísi glæsilegt, en það sem hér var á ferð, en eina ástæða þess er þá sú, að þannig glæsilegt fólk er talið geta selt varninginn betur. 

Hópurinn, bara talsvert glæsilegur, steig um borð, eftir að hafa farið úr skófatnaði og skilið eftir á tilteknum stað. Svo kom það sér fyrir, að mestu leyti fyrir fremst á skútunni. Svo var bara siglt út í buskann. 

Ekki hafði verið siglt lengi, þegar boðið var upp á drykki og til að gera langa sögu stutta, þá var ekki um það að ræða að hömlur væru settar á það magn drykkja sem okkur stóð þarna til boða, en að sjálfsögðu voru farþegarnir fólk, sem kunni að finna æskilegt jafnvægi þar á, enda mikil neysla á göróttum drykkjum til þess fallin að deyfa svo stórskemmtilega upplifun sem stóð okkur þarna til boða.

Eftir talsverða siglingu fór að styttast í áfangastað, skammt frá strönd og lítilli klettaeyju.

Þegar þangað var komið, var akkeri varpað og siglingarfólkinu boðið að kynnast Kyrrahafinu aðeins nánar. Þarna var hægt að snorkla, róa á kajak, liggja á flotdýnu, eða bara busla með eða án flotstangar.

Minnugur fyrra ævintýris míns í Atlantshafinu fyrir átta árum, var ég staðráðinn í að fara að öllu með gát, en ekki var, í mínum huga, um það að ræða að sleppa þessu bara öllu og þannig varð það úr, að ég ákvað að velja snorklið, en það hafði ég aldrei prófað áður. Ætlunin var að við syntum í hóp í átt að ströndinni, umvafin neðansjávardýrum í öllum regnbogans litm. Eins og segir í ferðalýsingunni: "Hægt að stinga sér til sunds og snorkla í kristaltæru Kyrrahafinu." 

Þannig atvikaðist það, að ég setti upp snorklgræjur, og skellti mér til sunds í Kyrrahafinu, en á meðan vopnaðist fD símanum sínum og ætlaði hreint ekki að missa af myndrænni útgáfu þessa ævintýris eins og þess síðasta. 

Ég verð að viðurkenna, að ég treysti hreint ekki þessum græjum sem ég setti þarna á mig. Hvað ef ég færi nú það djúpt, að þessi stutti stútur (öndunarpípan)  sem stóð upp úr, lenti undir yfirborðinu, eða vatn frá ölduganginum gusaðist inn í hann?  Að vísu fékk ég upplýsingar um að hættan á slíku væri ekki mikil og það útskýrt með einhverjum hætti, sem ég lagði ekkert sérstaklega á minnið. Ég yrði bara að passa mig að pípan stæði ávallt upp úr sjónum.

Svo klifraði ég niður úr skútunni og ylvolgur útsærinn tók við mér og næst á dagskrá að hverfa undir yhfirborðið og njóta dýrðarinnar sem við myndi blasa í "kristaltæru Kyrrahafinu". Ég komst að því að það er með kristaltært Kyrrahafið, eins og norðurljósin: stundum eru engin norðurljós á Íslandi og stundum er ekkert útsýni í Kyrrahafinu.

Útsýnið í Kyrrahafinu var um það bil svona (tekið úr mynd af netinu)

Ég undi mér í skamma stund þarna neðansjávar, enda fátt við að vera þar, nema reyna að komast hjá því að fá vatn í öndunarpípuna. Varð mér úti um flotstöng og buslaði þarna við skútuna hríð. Svo tók ég eftir að hún var farin að fjarlægjast mig óeðlilega mikið, og fékk óþægilega á tilfinninguna að þarna stefndi í óefni. Þar með hóf ég tiltölulega ákaft sund í átt að henni, en miðaði lítið áfram, en þó nóg til þess að ég mat sundárangurinn það góðan að mér tækist að bjargast úr þessum aðstæðum. Það reyndist lítið mál að komast upp í skútuna, enda búnaður við hæfi fólks af ýmsu tagi, ekka bara ætlaður unglingum, sem sagt.

Þegar fólk steig um borð eftir að hafa notið sín í sjónum, var það smúlað hátt með ferskvatni, sem var ágætis ráðstöfun.

Þegar allir höfðu þarna notið í botn við sjódýfur og sundiðkanir eins og hverjum þótti við hæfi, komnir um borð, búnir að þurrka sér, biðu kræsingar í "lúkarnum" (nota þetta nefn því ég veit ekkert betra), en það var eins konar setustofa, þarn sem útbúið hafði verið hlaðborð allskyns rétta sem reyndust afar bragðgóðir. Svo gat sjófólkið auðvitað skolað saltvatnið úr hálsinum og rennt niður matnum með miklu úrvali drykkja. 

Þegar borðhaldinu var lokið var augljóst, að sólin var farin að nálgast sjóndeildarhringinn og þar með, að sólsetur væri ekki ýkja langt undan.  Þá var akkerum létt og við tók siglingin til baka til Flamingo, en það gerðist meðan eldhnötturinn, forsenda lífs á litlu plánetunni okkar, seig æ neðar, þar til hann hvarf smátt og smátt undir yfirborð úthafsins. Um borð sat fólkið dolfallið yfir fegurðinni - nú eða smellandi af myndum á símana sína, eða önnur tæki. Sighvatur fékk að taka í stýrið um stund, en ég veit ekki hvort þeir settu á sjálfstýringu á meðan, allavega virtist hann beita valdi sínu af mildi.

Ekki þarf að fjölyrða um siglinguna til baka, fólkið ánægt með daginn, satt og sælt. Allri fengu skóna sína þegar gengið var frá borði og svo tók við rútuferðin til baka til Tamarindo, þar sem fólk kom saman á mathúsi og fór yfir daginn, áður en nóttin tók við - nóttin fyrir brottfarardaginn. 

Ætli ég skoði hann ekki bráðlega, og mögulega það sem á eftir fylgdi, því ferðinni, sem slíkri, lauk ekki þar.

Framhald