Svo kom almyrkvinn

Ég var sko búiinn að verða mér úti um vottuð sólmyrkvagleraugu og fara krókaleiðir til að redda sólmyrkvafilter á stóru linsuna. Ég æfði mig svo að taka myndir af sólinni og þar gekk ég svo langt, að spyrja gervigreindina hvernig ég ætti að bera mig að, enda að mörgu að hyggja þegar maður ætlar að ná einstökum myndum af fyrirbæri sem aldrei aftur mun birtast núlifandi fólki hér á landi.
Æfingarnar gengu nokkuð vel fyrir utan vesen með að festa filterinn framan á linsuna og þetta leit bara vel út. Ég áætlaði að aka aðeins vestur fyrir Grindavík til að upplifa (og mynda) náttúruundrið, en ég hafði aflað mér upplýsinga um, að þar yrði almyrkvi í einar 90 sekúndur.
Svo komu þessar veðurspár, sem smám saman drógu úr voninni um fullkomna stund undir almyrkva sólarinnar. Öll vitum við hvernig það var.

Um kl. 16 þann 12. ágúst ókum við fD sem leið lá, í grenjandi rigningu vestur á bóginn, eftir Suðurstrandarvegi, allt þar til við komum að Strandarkirkju. Það var nefnilega þannig, að með minni von um að eitthvað sæist til himins, minnkuðu kröfur mínar til lengdar almyrkvans. Við Strandarkirkju átti hann að vera 45 sekúndur og ég var búinn að sætta mig við að það dygði mér. Þar að auki var ég kominn að þeirri niðurstöðu að ég myndi ekki þurfa að nota stóru linsuna (EOS100-400), engan filter og engin sólmyrkvagleraugu. Um þessa niðurstöðu mína sannfærðist ég endanlega þegar við ókum milli Þorlákshafnar og Strandarkirkju og rúðuþurrkurnar höfðu vart undan steypiregninu.

Ég ætlaði, sem sagt, að stilla myndavélinni á þrífót, og allar stillingar skyldu vera handvirkar. Svo ætlaði ég að taka myndir með reglulegu millibili af því hvernig það myndi dimma smám saman. Ekkert pældi ég í þeim möguleika að á einhverjum tímapunkti myndi glitta í tunglið skyggja á sólina, en jú, ég tók stóru linsuna með, aðallega af rælni.

Við Strandarkirkju leituðum við uppi hentugan stað, en það var svo dimmt yfir, að ég áttaði mig ekki á því hvar sólina myndi vera að finna þarna fyrir ofan. Ég giskaði vissulega, en sú ágiskun reyndist algerlega á brauðfótum, sem kom svo hressilega í ljós.

Myndvélin með litlu linsunni fór á þrífótinn, fD hélt regnhlíf yfir (sem gaf sig reyndar í vindgusti sem þarna kom við og við). Allar sjálfvirkar stillingar teknar af og ein stilling gerð sem síðan skyldi halda sér gegnum allan myrkvann.

Við höfðum tekið með okkur útilegustóla og hugðumst bara njóta myrkvans þarna í rólegheitum, sem auðvitað varð svo ekki. Fyrir utan það, að nýsjötug fD veltist um koll á stólnum sínum (mjúkt undirlagið bjargaði því að ekki varð þarna stórslys), fór allt í einu að sjást glitta í sólina þar sem tunglið var að byrja að skríða fyrir hana. Þetta setti allar fyrirætlanir úr skorðum og þarna urðu góð ráð dýr. Ég átti ekki um annað að velja, en skipta um linsu á vélinni, setja filterinn á stóru linsuna og freista þess svo að beina klabbinu í átt að sólu. Þetta gekk herfilega. Filterinn fauk af jafnskjótt og ég setti hann fyrir og skýin huldu deildarmyrkvann, jafnskjótt og mér tókst að finna hann í gegnum linsuna. Endurstilling vélarinnar miðað við þessar nýju aðstæður fór öll fyrir ofan garð og neðan, enda snéri ég í átt að sólu og sá því ekkert til við stillinguna. Ég reyndi að fá fD til að halda regnhlíf yfir vélinni, en annaðhvort tókst það ekki nógu vel, eða þá regnhlífin gaf eftir í vindinum.

Svo hvarf sólin aftur á bak við ský og þá þurfti ég að skipta um linsu, rétt áður en hún birtist aftur, svo ég þurfti aftur að skipta um linsu. Svona gekk þetta og þessi dýrðar upplifum var smátt og smátt að verða að einhverskonar streitumartröð.

Hvað linsu átti ég að nota, og hvenær?

Hvernig átti ég að festa filterinn á linsuna svo hann héngi þar?

Ætlaði ég bara að eyða þeim tíma sem þessi einstaki viðburður var, í að skipta um linsur, endurstilla vélina, leita uppi sólina, hálftýnda, bakvið skýjaklakka?

Þar kom, nokkrum mínútum fyrir almyrkvann, að sólin hvarf alveg bakvið dimm ský. Það var að vissu leyti léttir, því vegna þess missti ég ekki af stórmerkilegri upplifuninni af eldsnöggu sólarlagi, svo afar skammvinnu myrkri og loks skyndilegri dagrenningu. Eins og sannur nútíma Íslendingur myndi ég grípa til þess að kalla þessa upplifun "geggjaða", ef ég á annað borð þyldi það orðskrípi. Í huganum greip ég til annarra lýsingarorða, eins og "stórfenglegt", "yfirgengilegt", "stórbrotið", "mikilfenglegt".

Þarna við Strandarkirkju safnaðist saman heilmikill fjöldi fólks og þegar birti fór það að týgja sig til heimferðar, eða á næsta áfangastað í Íslandsferðinni. Við fD tókum saman pjönkur okkar og ókum heimleiðist, í óendanlegri bílaröð. Hvað var fólk eiginlega að þvælast þarna, af öllum stöðum?