Þetta var í kringum 1960 og síðan eru nú liðin á sjöunda tug ára. Margt hefur breyst eins og nærri má geta og allir geta séð sem það vilja. Nú er ekki tími þjóðernishyggju, heldur samvinnu og samstöðu þjóða. Mér sýnist þrennskonar ógnir steðja að okkur: þjóðernishyggja, auðhyggja og trúarbrögð. Auðvitað er ég ekki að gleyma loftslagsvánni, en það verður ekki barist gegn henni, nema með samvinnu þjóða heims, sem þetta þrennt sem ég nefndi hér ofar á stærstan þátt í að koma í veg fyrir.
Við, þessi sem eldri erum, getum svo sem sagt, eins og Loðvík XV Frakkakonungur (eða ástkona hans, Madame de Pompadour):„Après moi, le déluge“ sem merkir: Eftir mig, flóðið. Þaðan er komið orðatiltækið sem við notum stundum á íslensku "Það lafir meðan ég lifi".
Þó við hverfum á braut, rétt eins og forfeður okkar, bíður afkomenda okkar að halda áfram. "Lífið er núna!" heyrir maður oft þessi misserin. Auðvitað lifum við núna, þó nú væri. Þetta er hinsvegar afar sjálfselskt orðatiltæki, því ábyrgð okkar er ekki bara gangnvart deginum í dag, heldur líka morgundeginum, og því sem liðið er.
Nú legg ég ekki meira á fólk í bili - ef á annað borð einhver nennti að lesa þetta án þess að verða rauður í framan.
