Ef því er heitið, eins og ríkisstjórnin gerði í aðdraganda
kosninganna, að þjóðarviljinn eigi að ráða því hvort hafnar verði að nýju
viðræður við ESB um aðildarsamning, þá á að standa við það.
Með sama hætti eiga
kjósendur að geta gert þá kröfu í aðdraganda og eftir kosningarnar, að allar
upplýsingar sem á borð eru bornar fyrir þá, séu réttar: að forsendur sem þeir byggja afstöðu sína á, séu svo
nærri því sem búast má við, sem kostur er.
Þar sem þetta síðara gekk ekki eftir, finnst mér einboðið að ríkisstjórnin sé hreint ekki bundin af
niðurstöðunni sem varð.
Ég krefst
þess því hér með, að nú verði gengið í það
að ljúka samningaviðræðum við ESB og niðurstaðan síðan lögð fyrir þjóðina í
annarri atkvæðagreiðslu.
Ég vil halda því til haga, að ég er ágætlega settur, sem
einstaklingur, hvort sem við göngum í ESB eða ekki. Ég greiddi í lífeyrissjóð
þau ár sem ég stundaði atvinnu, skulda engum neitt og sigli inn í sólarlagið í
rólegheitum. Ég á ekki einusinni frændfólk sem ég myndi vilja gera greiða með þessum skrifum. Ég á, með öðrum orðum, engra hagsmuna að gæta og er ekki skráður í stjórnmálaflokk.
Ég er hinsvegar mjög ósáttur við, að framtíð íslensku þjóðarinnar kunni að vera teflt í tvísýnu, vegna niðurstöðunnar sem nú liggur fyrir. Með því að sýna ekki forsjálni í þessum heimi, sem er á hverfanda hveli, eru mögulegir eða líklegir hagsmunir okkar til framtíðar, hunsaðir. Ég óttast að tækifærið geti verið runnið okkur úr greipum ef ekkert verður að gert. Þetta lét Illugi Jökulsson t.d. frá sér fyrir skömmu og það er í takti við það sem ég hef velt fyrir mér að undanförnu:
Íslendingar kusu að svipta sig því tækifæri að semja um aðild að ESB úr algjöru dauðafæri. Það er eins og það er. En nú er útlit fyrir að þegar (ekki ef) Ísland sækir loks um aðild, þá verði það á hæla ekki bara Svartfellinga og Albana, heldur líka Moldova og Úkraínumanna, og svo Skota, Norðmanna, jafnvel Veilsbúa líka. Og svo náttúrlega að lokum Englendinga. Að ekki sé nú minnst á Kanada! Og samningsstaða okkar verður þeim mun verri.
Takk nei-hreyfing.
Ég er ósáttur við það, ef þessari þjóð verður ekki komið í
það skjól sem býðst, sem fyrst. Við
þurfum nú ekki að gera annað en horfa á landakort til að gera okkur grein fyrir
því, að svæðið sem þetta land er á, verður líklega innan ekki svo langs tína,
bitbein stórveldanna sitthvorumegin við okkur. Það má segja sem svo, að það
stórveldi sem ræður Íslandi sé búið að koma sér í ansi góða stöðu. Við
eigum vissulega ekki að reikna með því að stórveldi leggi landið undir sig, en
er það samt ekki eitthvað sem við ættum að hafa bakvið eyrað þegar við ákveðum
hvert við viljum snúa okkur? Eigum við
kannski ekki að snúa okkur neitt? Vitum við til hvers slíkt myndi leiða?
„Við getum þetta sjálf!“ var eitt slagorðanna sem beitt var
og hljómaði afar vel í einhverjum eyrum.
Það var vitnað í sjálfstæðisbaráttuna og íslenski fáninn óspart misnotaður í þágu málstaðar sem byggði í besta falli á
sandi. Ég segi nú sem svo, og er örugglega ekki einn um það, að fánann get ég
ekki litið fyllilega sömu augum og áður, eftir að hann var ataður í blekkjandi þjóðernisrembingi.
Þarna gleymdist það alveg, að veröldin
er allt önnur nú en fyrir öld eða tveim. Fólkið sem barðist fyrir sjálfstæði
landsins á sínum tíma lifði allt aðra tíma en nú eru uppi. Nútíminn er
sömuleiðis ekkert nema dagurinn í dag. Er það ekki skylda okkar sem þjóðar, að
búa okkur undir það sem framundan er? Er
það ekki skylda okkar sem einstaklinga, að líta til víðara samhengis en bara
túngarðsins eða bryggjunnar - nú eða pyngjunnar?
Þegar upp er staðið er aðallega tvennt sem næstum því skýtur
mér skelk í bringu varðandi þessar kosningar. Annarsvegar misnotkun peningaafla
í áróðri gegn tillögunni og hinsvegar fögnuður hægri öfgahreyfinga á
vesturhverli jarðar, þegar niðurstaðan lá fyrir. Mér finnst þetta tvennt er dálítið
hrollvekjandi. Það vaknaði t.d. í huga mér spurningin um hvort fyrirbærið "þjóðaratkvæðagreiðsla" sér fyrir bí í framtíðinni. Munu olígarkarnir okkar og annarra ausa fé í áróður fyrir sinn málstað? Það er alltaf ákveðinn hluti kjósenda sem hægt er að hafa áhrif á með þessum hætti, þó þeir myndu víst seint viðurkenna það.
Ég get skilið fólk, sem vildi og vill bara ekkert með ESB hafa. Það er alveg
virðingarverð skoðun. Ég vil hinsvegar geta treyst því, að það hafi ekki verið
blekkingar eða lygar, og ótæpilegt fjármagn úr sjóðum auðmanna eða öflugra
fyrirtækja, sem gerðu útslagið í þjóðaratkvæðagreiðslunni þann 29. ágúst.
Ég ítreka kröfu mína um að Alþingi ákveði að halda áfram
viðræðum við Evrópusambandið og reyna að ná ásættanlegum samningi um inngöngu, sem þjóðin gæti svo tekið afstöðu
til. Orð á blaði er erfitt að véfengja, miklu erfiðara en órökstuddar
fullyrðingar um valdaafsal til hinnar ógnvænlegu borgar, Brussel í Belgíu.
___________________________________
Þetta er mín aðferð við að koma skoðunum mínum á framfæri.
